هم‌صدایی ایران برای سرودن غم‌نامه‌ای در فراق رهبر شهید

وعده دیدار در خیابان‌های تهران، این بار نه راهپیمایی ۲۲ بهمن بود، نه نماز عید سعید فطر، این بار قصه سوگ بود. داستان داغی که ۴۰ روز پیش بر قلب مردم ایران نشست و حتی فرصت نکردند در این عزا چشمانی اشکبار داشته باشند زیرا دشمن بر آنان شبیخون زده بود.

اکنون همه خیابان‌های منتهی به خیابان کشوردوست در خیابان جمهوری تهران، میزبان عزادارانی از جنس مردم داغدار است که در سینه داغ‌شان نهان نیست و بغض خفته در گلو را فریاد می‌کنند و یاد سید شهید را زنده نگه می‌دارند.

یاد مردی که ۴۰ روز پیش در دفتر کارش در خیابان پاستور، هدف اصابت موشک‌های دشمن قرار گرفت و بی‌باکانه در جای خود ایستاد، مردی که می‌توانست در آن لحظات حساس، به جای مرکز پایتخت، در خلوت‌ترین گوشه‌های پناهگاه‌های زیرزمینی باشد.

اکنون پرچم عزاداری هیات‌هایی که به سوی خیابان پاستور می‌روند، پرچم ایران است، ایرانی که بیرق عزای رهبر معظم انقلاب را بر دوش گرفته اما آن را با سبزِ آزادی‌خواهی، سپیدِ روشنی و آرامش و سرخِ خون‌خواهی مزین کرده است، پرچمی که ۴۰ روز است از دست این مردم نیفتاده، همان‌گونه که سال‌هاست آن را بر زمین نگذاشته‌اند.

مردم ایران، این بار در این وعده دیدار، نام سیدعلی حسینی خامنه‌ای را با لحن دیگری فریاد می‌زنند، در ۴۰ روز گذشته به یاد ایشان خواستار پاسخ دادن به دشمن صهیونیستی بودند و اکنون آیین چهلمین روز درگذشت این شهید بزرگوار را به پاسخ دیگری برای نشان دادن همبستگی تبدیل می‌کنند.

امروز یک ایران برای سرودن رنج‌نامه‌ای در فراق رهبر شهید خود هم‌صداست، از خاک بر سر ریختن در لرستان، تا دسته‌های عزاداری در خراسان، از ختم قرآن در آذربایجان تا مویه کردن در سیستان، یک سرزمین درباره این ۴۰ روز قصه هجر می‌گوید و از رنج ۴۰ روز دوری از رهبر برزگ خود می‌گوید، ۴۰ روز که سراسر محنت و سختی بود و جنگ تحمیلی سوم جنگی ۴۰ روزه که با داغ شهادت رهبری آغاز شد، در تاریخ استقامت ایران ثبت خواهد ماند.

امروز پنجشنبه ۲۰ فروردین همزمان با سراسر کشور از ساعت ۹:۴۰ حرکت دسته‌های عزاداری تهران به مناسبت چهلمین سالگرد شهادت رهبر شهید انقلاب اسلامی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، از میدان جمهوری اسلامی تا محل شهادت ایشان آغاز شده است.

همزمان خیابان‌های اطراف میدان جمهوری تا بیت رهبر شهید انقلاب اسلامی، رنگ و بوی متفاوتی به خود گرفته‌ است؛ در حالی که حرکت دسته‌های عزاداری به سوی میعادگاه عاشقان در حال حرکت هستند و لحظه به لحظه بر جمعیت حاضر افزوده می‌شود، و صفوف دسته‌های عزاداری به یکدیگر فشرده‌تر می‌شود، خیابان‌ها به محل تلاقی نسل‌ها، خانواده‌ها و روایت‌های مردمی تبدیل شده است که هرکدام با حضور خود، بخشی از یک تصویر جمعی را شکل داده‌اند، روایت و تصویری از عشق و دلدادگی به رهبر شهیدشان.