بنابر اظهارات یک روانشناس، بسیاری از ما از «تنهایی» و «سکوت» میترسیم، چرا که سکوت همچون آینهای است که حقایق پنهان زندگیمان را نشان میدهد حال آنکه سرگرم و مشغول بودن مداوم، گاهی تنها یک مکانیسم دفاعی برای فرار از مواجهه با خود است.
یک روانشناس با بیان این که مرز میان «نظم سلامتمحور» و «وسواس فکری - عملی» در انگیزه و میزان رنج روانی نهفته است، گفت: نظمجویی افراطی گاهی به عنوان یک سازوکار دفاعی موقت برای فرار از اضطرابهای کنترلنشده زندگی عمل میکند و در درازمدت موجب فرسایش روانی میشود.
عضو انجمن روانشناسی اجتماعی ایران گفت: افراد در طول زندگی بارها استرس را تجربه میکنند، اما استرس لزوماً پدیدهای منفی نیست. در بسیاری از مواقع، این واکنش به بدن کمک میکند تا برای مواجهه با چالشها آماده شود.
