تا سال‌ها موتورسواری در ایران عملی مردانه تلقی می‌شد. تصویر غالب از موتور، کارگرانی بود که برای امرار معاش در خیابان‌ها مسافرکشی می‌کنند یا پیک‌های موتوری که در شهر تردد دارند. از این منظر، موتور ابزاری «زمخت» و «غیرمتناسب با شأن زن» دانسته می‌شد اما در دهه اخیر، با گسترش زندگی شهری، افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل و رشد حضور زنان در عرصه‌های شغلی، موتورسواری زنان به ضرورتی اجتماعی بدل شد.