در روزگاری که هویت‌های ملی و فرهنگی، بیش از هر زمان دیگری در معرض فرسایش و آشفتگی قرار دارند، بازخوانی چهره‌هایی چون حکیم ابوالقاسم فردوسی، نه یک رجوع صرف به گذشته، بلکه ضرورتی برای فهم اکنون و ساختن آینده است. فردوسی تنها یک شاعر بزرگ یا حماسه‌سرای نامدار نیست؛ او معمار زبان فارسی، راوی حافظه تاریخی ایرانیان و از مهم‌ترین بنیان‌گذاران خودآگاهی فرهنگی این سرزمین است.